वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा
तरु लता वेलीनी गालिचा फुलांचा अंथरला
क्षण आनंदाचा आज गहिवर भावनांना आला ।
निळ्या चांदण्यांची पखरण आज नभांगणाकडून
तेजस्वी तारकांसमवेत चंद्रही गेला बागडून...
नसे भरतीची वेळ तरी आज आले सागरा उधाण !
म्हणे सुखावले माझे मन ओवाळिन पंचप्राण...
पाकळी पाकळीतून तुमच्यासाठी नेहमीच फुलांनी हसावं
मखमली पाउल वाटेवरी जीवनी निळं चांदणं पसरावं
निरागस हास्य तुमचे देई आम्हा नित्य उभारी
राख झालो तरी घेऊ पुन्हा नव्याने भरारी ...
नको संकटांची तमा आता झेलावे प्रत्येक आव्हान
वाढदिवसाच्या शुभेच्छा आमच्या तुमच्या पदरी सदैव सुयशाचे दान !
असे संजीवन क्षण युगायुगांची साठवण
सुखसमृद्धीच्या दरवाज्याला बांधले सुयशाने तोरण ।
-: वैशाली बताले .

कविता: माझी आणि तुझी

कविता एक रेशमी बंध केवळ तुझ्या आणि माझ्यात

कविता एक अनुबंध तुझ्या माझ्या तरल नात्यात !

कविता एक रम्य स्वप्न आकाशाला पडलेलं

कविता एक निखळ सत्य धरतीनं जोपसलेलं

कविता सांगते कधी अंतर्मनातील गुपित ....

कविता म्हणजे अव्यक्त भावनांचे फलित !

कविता मर्यादांच्या बंधनात नाही

कविता जन्ममरणाच्या फे-यात चिरंतन राही...
चराचर सृष्टी असते कवितेच्या कवेत
या कवितेचे उपकार किती आणि कसे मानावेत ?

- वैशाली बताले.

शुभ नवरात्र
नऊ दिवस आणि नऊ रात्र
अखंडित चालतसे सृष्टीचे सत्र
शक्ती आणि भक्तीचे पूजन करू अहोरात्र
सृजनाचे प्रतीक असणारे शुभ नवरात्र !!!
- वैशाली बताले.

सल
काट्यातच फुलला मोहक गुलाबांचा ताटवा
डुलती आनंदात फुले क्षण डोळ्यांत साठवा !
चंदनाचे झाड उभे दूर पर्वतशिखरी
गंध शीतलता अंगी त्याला सर्पांचा विळखा परी !
चंद्रभागेच्या तीरी घुमे टाळ मृदुंगाचा सूर
बडव्यांच्या गर्दीत बापडा विट्ठल भक्तापासून दूर...
तुळशीत कधी तरी भांगही अंकुरली
भांगेतल्या तुळशीलाही सर्वानी पाहिली...
विरोधाभास जगी दिसे आपणास ठायी ठायी
पान्हावाल्या गायी परी दूर गेल्या मऊ सायी !
किती प्रश्न उमटती मनी नाही सापडत उत्तर
भावनांच्या पदराला आता व्यवहाराचे अस्तर...
नाही सल माझ्या मनी परी उरी प्रश्नाचा जागर
प्रत्येक सुखालाच लाभते का जगी दु:खाची किनार ?
जग रहाटी म्हणतो आम्ही हसते क्रूर नियती
पुत्र मानवाचा वाटे मज खरोखर पराधीन जगती ....

- वैशाली बताले.

अपूर्ण

उगवत्या सूर्याने दिले आज उषेला धाडून
मन अधीर असे तुला पाहाण्या आधी गेले पुरते बावरुन ...
शब्द मर्यादित होते याची जाणीव माझ्या डोळ्यांना
भाव मनीचे कळले परी नकळत दो हृदयाना
घेई मन असा ध्यास, नव्हता त्यास उदासीनतेचा रंग
माझी प्रीत इन्द्रधनुष्यापरी उठती तुझ्या मनी तरंग...
माझ्या मनीच्या वादळाचे बिंब तुझ्या डोळ्यांत
अबोल झाली प्रीत राही बिचारी मनाच्या एका कप्प्यात !
वास्तवाने विझविली प्रीतीची तेवती फुलवात
एक कथा संपली जिची नाही झाली कधी सुरुवात...

- वैशाली बताले.

एका क्षणार्धात घडले सारे काह़ी...
एका क्षणार्धात घडले सारे काह़ी
अन वेदनांनी थरकापल्या दिशा दाही...
ओढ़ सर्वाना एकच घरटयाकडे परतण्याची
अपेक्षाही नव्हती अशा ऊदध्वस्त क्षणाची
आणि क्षण हा मग उभा ठाकला
निरपराध किंकाळ्यानी आसमंत रडवेला झाला
काय होते,काय झाले,त्या एका क्षणाने होत्याचे नव्हते झाले
झाला चिखल रक्तमांसाचा,मोडला संसार कैकांचा !
त्या संहाराने क्षणभर नियतीही हळहळली
निष्प्राण कलेवरांनी धरणीही कळवली
नि:शब्द आकाश झाले
निरपराध हकनाक मेले
मरणारा केवळ माणूस होता...तो हिंदूही होता मुसलमानही होता !
जे जे मेले ते यातून सुटले
जे अपंग झाले ते जीवंत असूनही मेले !
जगणार होते ते रोज एक नित्य नवे मरण
कारण बनतो कधी माणूसही परिस्थिती शरण !
अशा कित्येक संसाराची,स्वप्नांची राखरांगोळी काळाने का पाहावी ?
इतिहासाची वारंवार पुनरावृत्ती का व्हावी ?
आकाश धरतीला म्हणाले काही
तो मूक आवाज कुणी ऐकला की नाही !
एका क्षणार्धात घडले सारे काह़ी
माणूस आता माणूस राहिला नाही...
कलियुगाचा महिमा हा ही
मरणाची मालिका तू या डोळ्यांनी पाही
कारण माणूस आता माणूस राहिला नाही ...
सामूहिक प्रेतांच्या स्मशानात चित्ता जळत राहिल्या काह़ी
चितांनी मग मनातले प्रश्न स्मशानाला विचारले काह़ी
कारण प्रश्नांशिवाय काह़ीच उरले नाही
त्या प्रश्नांची स्मशानालाही उत्तरे माहीत नाही
सुन्न मी, सुन्न तू आणि सुन्न तो ही !!!
- वैशाली बताले.

।। यमदीपदान ।।

राजा असो वा रंक सर्वानी तुकविली मान

यमराजाच्या बहिणीला वाटे भावाचा सार्थ अभिमान...

ओवाळिता यमराजा मन यमीचे विषण्ण

भाउबीजेला नच यावे कुण्या घरात मरण...

ओळखून भाव मनी यमाने दिले वरदान

दीप उजळा दारी करावे “यमदीपदान”

विधिलिखित मृत्यू परी जाईल परतोन

मृत्युदात्या यमराजाचे हे बहिणीला अभिवचन

भाउबीजेला नाही येणार कुणा अकाली मरण ।।

- वैशाली बताले.