अपूर्ण

उगवत्या सूर्याने दिले आज उषेला धाडून
मन अधीर असे तुला पाहाण्या आधी गेले पुरते बावरुन ...
शब्द मर्यादित होते याची जाणीव माझ्या डोळ्यांना
भाव मनीचे कळले परी नकळत दो हृदयाना
घेई मन असा ध्यास, नव्हता त्यास उदासीनतेचा रंग
माझी प्रीत इन्द्रधनुष्यापरी उठती तुझ्या मनी तरंग...
माझ्या मनीच्या वादळाचे बिंब तुझ्या डोळ्यांत
अबोल झाली प्रीत राही बिचारी मनाच्या एका कप्प्यात !
वास्तवाने विझविली प्रीतीची तेवती फुलवात
एक कथा संपली जिची नाही झाली कधी सुरुवात...

- वैशाली बताले.

एका क्षणार्धात घडले सारे काह़ी...
एका क्षणार्धात घडले सारे काह़ी
अन वेदनांनी थरकापल्या दिशा दाही...
ओढ़ सर्वाना एकच घरटयाकडे परतण्याची
अपेक्षाही नव्हती अशा ऊदध्वस्त क्षणाची
आणि क्षण हा मग उभा ठाकला
निरपराध किंकाळ्यानी आसमंत रडवेला झाला
काय होते,काय झाले,त्या एका क्षणाने होत्याचे नव्हते झाले
झाला चिखल रक्तमांसाचा,मोडला संसार कैकांचा !
त्या संहाराने क्षणभर नियतीही हळहळली
निष्प्राण कलेवरांनी धरणीही कळवली
नि:शब्द आकाश झाले
निरपराध हकनाक मेले
मरणारा केवळ माणूस होता...तो हिंदूही होता मुसलमानही होता !
जे जे मेले ते यातून सुटले
जे अपंग झाले ते जीवंत असूनही मेले !
जगणार होते ते रोज एक नित्य नवे मरण
कारण बनतो कधी माणूसही परिस्थिती शरण !
अशा कित्येक संसाराची,स्वप्नांची राखरांगोळी काळाने का पाहावी ?
इतिहासाची वारंवार पुनरावृत्ती का व्हावी ?
आकाश धरतीला म्हणाले काही
तो मूक आवाज कुणी ऐकला की नाही !
एका क्षणार्धात घडले सारे काह़ी
माणूस आता माणूस राहिला नाही...
कलियुगाचा महिमा हा ही
मरणाची मालिका तू या डोळ्यांनी पाही
कारण माणूस आता माणूस राहिला नाही ...
सामूहिक प्रेतांच्या स्मशानात चित्ता जळत राहिल्या काह़ी
चितांनी मग मनातले प्रश्न स्मशानाला विचारले काह़ी
कारण प्रश्नांशिवाय काह़ीच उरले नाही
त्या प्रश्नांची स्मशानालाही उत्तरे माहीत नाही
सुन्न मी, सुन्न तू आणि सुन्न तो ही !!!
- वैशाली बताले.

।। यमदीपदान ।।

राजा असो वा रंक सर्वानी तुकविली मान

यमराजाच्या बहिणीला वाटे भावाचा सार्थ अभिमान...

ओवाळिता यमराजा मन यमीचे विषण्ण

भाउबीजेला नच यावे कुण्या घरात मरण...

ओळखून भाव मनी यमाने दिले वरदान

दीप उजळा दारी करावे “यमदीपदान”

विधिलिखित मृत्यू परी जाईल परतोन

मृत्युदात्या यमराजाचे हे बहिणीला अभिवचन

भाउबीजेला नाही येणार कुणा अकाली मरण ।।

- वैशाली बताले.

!!! विवाहाचा २५ वा वाढदिवस !!!

पंचवीस वर्षे पूर्ण विवाह जाहल्याला

किती उन्हें सोसून लांब पडल्या सावल्या...

क्षण कसोटीचे किती सहजीवनावर आले सहजीवनावर

स्वत्व पणाला लागले केला नियतीने कहर !

साता जन्माची साथ तुझी मन कणखर झाले...

आप्त स्वकीय होते जणू तलवारी अन भाले !

असे वादळी जीवन कैकदा नाव भोव-यात सापडली
"दीपस्तंभ” होतीस तू माझ्या संसाराची सावली !!!

- वैशाली बताले

।। एका वृक्षाची अनवट कहाणी ।।
आरंभापासून अपार कष्ट एका वृक्षाने सोसले असे

उन्हाळ्याला सावली तर पोरक्याला माउली भासे

ॠतू येती,ॠतू जाती,बहर आणि पानगळतीची वृक्ष स्वीकारी कालगती

अशा संजीवन वृक्षाची नंतर सर्वदूर पसरली ख्याती

ऊन, वारा,पाणी यांचे तडाखे सोसून पण नाही पडला कधी तो मोडून ...

पुष्प वृष्टी होता आकाशातून, वृक्ष कृतज्ञ उभा तिथे दोन्ही कर जोडून

मुळं जमिनीत जाती आता पाण्याच्या शोधार्थ

फांद्या विस्तारत जाती परी जपती स्वत:चा स्वार्थ !

वृक्ष भव्य डेरेदार त्याच्या शाखा सर्वत्र पसरल्या

काही कुठारींसाठी मात्र त्याच शाखा मदतीला धावल्या ...

घाव बसे वर्मी मनी वृक्षाच्या घालमेल

उडाले पक्षी सारे परी बिलगून त्यास एक वेल

स्व:त्वावरचे वार झेलित वाटसरुंचा आधार झाले

नि:शब्द तरु आज अपमानाच्या आगीत भस्म झाले !

अपराध काय माझा ? का सोसावे लागे मला असे ?

घर फिरता क्षणी इतके फिरतात का हो कधी वासे ?

ओलाव्याचा शोध घेत मुळे गेली धरतीच्या पोटात

प्रकाशाचा वेध घेत फांद्या गेल्या आकाशाच्या गोटात

माझे सल माझ्या व्यथा आता व्यक्त करू मी कशा ?

दु:ख जाणावया नेहमी जावे लागे त्यांच्या वंशा !

वृक्ष होई अंतर्मुख दरी विचारांची संपवावी कशी ?

मुळं आणि फांद्या यांची पुन्हा जोडावी नाती कशी?

विचारांच्या मोहोळात आज वृक्ष छिनाभिन्न
कधी दिमाखात उभा आज भासे काळाकभिन्न !

चक्रीवादळांना न जुमानणा-या या वृक्षाची ही कथा

एक झुळकीत वा-याच्या उन्मळून पडले अंतरीची मोठी व्यथा ...

मुळे रुजलीच नाही काय मातीमध्ये फार

की मातीनेही मुळांना खरा दिला नाही का हो आधार ?

नाही जडले वृक्षाचे मातीशी कधी नाते

फांद्यांच्याही पल्याड राहिले आकाश फार दूर ते...
एका वृक्षाची अशी ही अनवट कहाणी

वृक्ष म्हणती तयास परी तो संस्थापक वा कुटुंब प्रमुख कोणी !

झाला पुनर्जन्म वसंतात वृक्षास कोवळी पालवी फुटली

सरला शिशिर जीवनातला वेल मनी सुखावली

भावनिकतेचा अनुबन्ध मुळं पानातून तिने रुजवला

एक अमृतवेलीच्या साथीने वृक्ष पुन्हा अन्गोपांगी बहरला...

- वैशाली बताले

** वाढदिवसाच्या रुपेरी शुभेच्छा **

नभी नक्षत्रांची दाटी पाहूनी चन्द्र म्हणाला अवनीस
आकाशाला स्वप्न पडलय गोड गुलाबी रम्य खास !
नक्षत्रे जरी सत्तावीस परी
स्वाती उठुनी दिसे तयात
या नक्षत्राचा पाउस बरसता
मोती होतसे शिम्पल्यात !
असू नसू ओंडके आम्ही
भेटलो ॠणनुबंधाच्या सागरात
बघ दुरावेल वाट कालगतीचीआम्ही क्षणभंगुर या भवसागरात !
वाढदिवसाच्या रुपेरी शुभेच्छाची
दर वर्षी होईल परी नादमधुर अखंड बरसात !!!

- वैशाली बताले.

भाऊबीज
काय मागावे मी किती मनी नाही माझ्या खंत
भाऊबीजेला ओवाळिते मी खरी भाग्यवंत !
असं सुरेल हे नातं, नाही नात्याला ते मोल
एका आईच्या उदरी जन्मली रत्न दोन अनमोल
दिवाळी आली घरी कशी हसता खेळता
भाऊबीज आज, झाली दिवाळीची सांगता
काय सांगू बाई त्याची अगणित कीर्ती
त्याच्या लोभस रुपाला माझ्या डोळ्यांची आरती ...

- वैशाली बताले.