अपूर्ण

उगवत्या सूर्याने दिले आज उषेला धाडून
मन अधीर असे तुला पाहाण्या आधी गेले पुरते बावरुन ...
शब्द मर्यादित होते याची जाणीव माझ्या डोळ्यांना
भाव मनीचे कळले परी नकळत दो हृदयाना
घेई मन असा ध्यास, नव्हता त्यास उदासीनतेचा रंग
माझी प्रीत इन्द्रधनुष्यापरी उठती तुझ्या मनी तरंग...
माझ्या मनीच्या वादळाचे बिंब तुझ्या डोळ्यांत
अबोल झाली प्रीत राही बिचारी मनाच्या एका कप्प्यात !
वास्तवाने विझविली प्रीतीची तेवती फुलवात
एक कथा संपली जिची नाही झाली कधी सुरुवात...

- वैशाली बताले.